HALFGELEIDERS - Bruno Nelissen

EEN TIJDSONTWRICHTENDE MUZIEKTHEATERVOORSTELLING VAN PRODUCTIEHUIS BRABANT, FESTIVAL NOVEMBER MUSIC EN VOCAALLAB NEDERLAND.


Verloren tijd bestáát. Vermiste seconden zonder signalement. Minuten die verdwalen tussen zojuist en dadelijk. Uren die zich terugtrekken van verveling. In een willekeurige straat geven vijf willekeurige voorbijgangers hardop prijs wat hun hoofd in beslag neemt. Langzaam verstrengelen de vijf gezongen monologen zich met elkaar. De tijd? Die rekt zich geeuwend uit en draait zich na 42 seconden om. Eén zekerheid: het leven overkomt je waar je bij staat.
Halfgeleiders is een opera van Bruno Nelissen en Johannes Westendorp in regie van Peerke Malschaert. Dit levert een muziektheatervoorstelling op waarin de zang, het spel en het beeld inzoomen op het verstrijken van de tijd en het samenkomen van observaties en gedachtes. Componist Bruno Nelissen specialiseert zich in vocale muziek en kameropera, onder meer voor de Neuköllner Oper (Berlijn). Johannes Westendorp is, naast componist en gitarist, ook actief als schrijver. Peerke Malschaert regisseert theatervoorstellingen waarin muziek en beeld centraal staan.

Coproductie:
Productiehuis Brabant & NovemberMusic

Compositie:
Bruno Nelissen

Regie:
Peerke Malschaert

Libretto:
Johannes Westendorp

Solisten VocaalLAB:
Gunnar Brandt-Sigurdsson, Jennifer van der Hart, Maria de los Angeles Marques Fernandez, Tiemo Wang
Trio VocaalLAB (Tape): Fanny Alofs, Hester Hentzepeter, Job Hubatka

Halfgeleiders /Studio Tween


TOURDATA

11 november 2009

12 november 2009

17 november 2009

19 november 2009

01 december 2009

02 december 2009

08 december 2009

09 december 2009

15 december 2009

17 december 2009

18 december 2009

Trouw, 14-11-2009

Muzikaal gesproken drijft de voorstelling vooral op de grote vocale capaciteiten van de solisten van VocaalLAB, die elkaar mooi tot ensembles aanvullen.

Halfgeleiders door tekstuele humor overeind

Kees Arntzen - Trouw, 14 november 2009

Hedendaags en flitsend is het einde van de vocale mini-opera 'Halfgeleiders' zeker: meegesleurd in een bizar soort 'flitsmeute' verdwijnen de vijf protagonisten na veertig seconden voorstelling pardoes van het toneel - weggevaagd, finaal en 'sans merci'. Alleen, die veertig seconden waarin de postbode, de schrijver, de blinde vrouw, de makelaar en de oplichtster in een kluwen van verschillende strengen het publiek een stukje van hun leven lieten zien, waren op het toneel tot mega-seconden opgerekt, zoals een in het decor geprojecteerd, tergend langzaam lopend uurwerk afdoende duidelijk maakte.

De voorstelling duurt daarmee een klein uur, en de techniek die eraan ten grondslag ligt, is die van de ‘stream of consciousness' die de Ierse schrijver James Joyce aan het begin van de vorige eeuw ontwikkelde. We lezen en horen de gedachten van de personages, die niet altijd rechtlijnig de paden van de logica volgen. Bovendien verspringen hier die gedachtenspinsels, nu eens gezongen dan weer gesproken, ook gedurig van persoon tot persoon. Voor de beschouwer aanvankelijk een chaotische, vocale kluwen waar gaandeweg meer duidelijkheid in komt.

Muzikaal gesproken drijft de voorstelling vooral op de grote vocale capaciteiten van de solisten van het VocaalLAB, die elkaar mooi tot ensembles aanvullen, hier en daar gesteund door stemmen van achter uit de zaal. Echter, niet overal is het compositorisch materiaal even interessant. Melodielijnen zijn vaak grijs en alledaags als de kostuums en het decor, dat een stukje straat met bushokje verbeeldt. Ook klinkt er net iets te vaak 'pompompom' als er vocaal begeleid moet worden, maar af en toe doet zich een verfrissende vocale opleving voor. Dan hoor je dat er ook echt een componist aan het werk is geweest: sommige plekken zitten juist verduiveld leuk in elkaar.

Het is echter vooral de tekstuele humor, die de voorstelling overeind helpt en die de aandacht bij de les houdt. Ook het nietverbale acteurswerk van Wim Bouwens, die als postbode met dwangfixaties het toneel doorkruist, wekt de glimlach op. Bariton Tiemo Wang heeft de ruigere lachers op zijn hand met zijn interpretatie van een snoevende, snuivende en op veroveringen beluste jonge makelaar. Een blinde jonge vrouw (overtuigend vormgegeven door Maria de los Angeles Marques Fernandez) geldt zijn niet aflatende aandacht. De regie van Peerke Malschaert is doordacht en om door een ringetje te halen. Heerlijk hoe de verdwaasde personages van een wouldbe auteur (Gunnar BrandtSigurdsson) en een hooggehakte, langbenige oplichtster (Jennifer van der Hart) telkens dwars door die aanzet tot een prille flirt weten te lopen.

 

Componist Nelissen laat een vaak broos maar subtiel samenspel horen tussen zangers en stemmen die vanuit speakers opduiken vanuit de zij en achterkant van de zaal.

Ook Halfgeleiders zelf moet het hebben van momenten
Theo van de Zande – Brabants Dagblad, 14 november 2009

Jong talent dat zich stort op opera, animatie toevoegt, geluidstechniek inzet en eigentijdse teksten schrijft met ruimte voor af en toe een bevrijdend lachje. Muziekprojecten als de productie Halfgeleiders, dat afgelopen donderdag in de Verkadefabriek de première beleefde, zijn alleen daarom al welkome nieuwe impulsen. Het Bossche Festival November Music zet daar vol op in. In dit geval werden de krachten nog gebundeld met andere culturele broedvijvers als VocaalLAB en Productiehuis Brabant. Gezamenlijk brachten ze drie jonge makers bijeen: componist en muzikant Bruno Nelissen, tekstschrijver en muzikant Johannes Westendorp en regisseur en acteur Peerke Malschaert. Het drietal vindt elkaar in Halfgeleiders in de fascinatie voor schijnbaar onbelangrijke, kleine momenten. We komen er dagelijks in om maar hoe vaak staan we er bij stil. In Halfgeleiders wordt de tijd vertraagd en zoemen we in op een bushokje mensen. Een verzameling hoofden boordenvol gedachten. Andermans gedachten waarin we, zonder het te weten of te merken, soms de hoofdrol blijken te spelen. Flarden van zinnen schieten vanuit een mond naar het scherm, gaan op in een stroom van animatiebeelden om daarna uit speakers achter in de zaal nog eens langzaam herkauwd te worden. Onsamenhangende gezongen monologen die vaak dwars langs elkaar heen scheren om pas op het eind elkaar voorzichtig te raken of juist heftig botsen. Westendorp legt de twee zangeressen en drie zangers soms intrigerende zinnen in de mond. Die nog een extra lading krijgen als ze in verschillende typografieën later op het scherm voorbijkomen tussen afgevuurde raketten en voobijrazende spermatozoïden. Zinnen ook die als klankmateriaal verwerkt worden tot gelispel, hysterisch gekrijs of juist monotoon gedreun. Componist Nelissen laat een vaak broos maar subtiel samenspel horen tussen zangers en stemmen die vanuit speakers opduiken vanuit de zij en achterkant van de zaal. Afzonderlijk, veelal goed uitgevoerde bouwstenen waarmee het niet gelukt is om van Halfgeleiders een muziektheaterproductie te stapelen die beklijft. Misschien is het toch niet voor niets dat we doorgaans niet al te lang stil staan bij onbelangrijke kleine momenten. De makers slagen er onvoldoende in om een handvol van die ogenblikken lading te geven en langzaam met elkaar te verknopen tot een verrassend nieuw perspectief. Verrassend is in ieder geval wel het slot waarmee het drietal een vette knipoog lijkt te geven naar het publiek. Sommige momenten mogen dan nog zo belangwekkend lijken, uiteindelijk gaan ze allemaal weer op in het rondreizend circus van alledag.