Wij gaan op Berenjacht (4+)

IN COPRODUCTIE MET THEATER SONNEVANCK


Naar het beroemde prentenboek van Michael Rosen

'
Wij gaan op berenjacht.
Wij gaan een hele grote vangen.
Wat een prachtige dag!
Wij zijn niet bang.’

Een voorstelling over moedig zijn, overmoedig zijn én lekker bang zijn, gebaseerd op het geliefde prentenboek voor kleuters van Michael Rosen. Vijf zingende acteurs en een danser vertellen het spannende verhaal van een vader, zijn kinderen en de hond, die samen op berenjacht gaan.

Met betoverende muziek, spel, beeld en beweging. En met een belangrijke rol voor de kinderen in het publiek, die een actieve muzikale rol krijgen in de voorstelling.

Trailer Wij gaan op berenjacht (4+) - Theater Sonnevanck/Silbersee /

regie Flora Verbrugge / muzikale leiding Romain Bischoff /  compositie David Dramm /  klankontwerp Wouter Snoei / tekst naar ‘Wij gaan op berenjacht’ van Michael Rosen in de vertaling van Ernst van Altena / performers Jennifer Claire van der Hart, Sterre Konijn, Kadri Tegelmann, Maarten Vinkenoog, Tiemo Wang, Chérif Zaouali / vormgeving Morgana Machado Marques / dramaturgie Wout van Tongeren

TOURDATA

11 oktober 2015

17 oktober 2015

18 oktober 2015

19 oktober 2015

19 oktober 2015

20 oktober 2015

21 oktober 2015

22 oktober 2015

25 oktober 2015

26 oktober 2015

Schoolvoorstellingen, Hengelo :

27 oktober 2015

Schoolvoorstellingen, Hengelo :

29 oktober 2015

Schoolvoorstellingen, Doetinchem :

30 oktober 2015

Schoolvoorstellingen, Doetinchem :

01 november 2015

02 november 2015

Schoolvoorstelling, Vroomshoop :

03 november 2015

Schoolvoorstellingen, Vroomshoop :

07 november 2015

OBA, Amsterdam : 15:00

08 november 2015

09 november 2015

Schoolvoorstelling, Kampen :

12 november 2015

Schoolvoorstelling, Den Helder :

15 november 2015

16 november 2015

Schoolvoorstellingen, Alkmaar :

17 november 2015

Schoolvoorstellingen, Alkmaar :

22 november 2015

Een Berenjacht waarbij alles klopt

Het eindresultaat is een voorstelling die in de eerste plaats alles in zich heeft om de doelgroep voor het theater te winnen. Dat is al voldoende. Daarnaast zullen ouders en grootouders zich geen moment vervelen. Maar tegelijkertijd is deze Wij gaan op berenjacht een voorbeeld voor regisseurs, dramaturgen, componisten en decorontwerpers. Veel tekst is verder niet nodig: er zijn maar weinig welke-leeftijd-dan-ook-plus-voorstellingen waarbij echt alles klopt. Dit is er een van.

Door Henri Drost

Na de zoveelste ontbering zijn ze allemaal gewond. Daar zitten ze dan. De hond huilt, neemt stiekem een slok uit de heupfles, geef hem eens ongelijk. Maar nog altijd geen beer gevangen. ‘We zijn echt niet bang’ klinkt het droevig.

Dit jaar viert Theater Sonnevanck zijn 25-jarig bestaan. Die verjaardag valt samen met een kwart eeuw ‘berenjacht’ in Nederland. Precies 25 jaar geleden verscheen immers Michael Rosens prentenboek Wij gaan op berenjacht in de prachtvertaling van Ernst van Altena, vele malen herdrukt en door meerdere generaties omarmd. Waarom dan niet theater met juist dit klassieke prentenboek combineren?

Omdat er, eh, nogal wat beren op de weg liggen. Want hoe maak je een uur durende voorstelling van een prentenboek dat je in minder dan vijf minuten voorleest? Waarvan de tekst bovendien vooral uit herhalingen bestaat en er van handeling amper sprake is. Immers, alleen het landschap dat vader, zijn vier kinderen en de hond doorkruisen verandert. Goed, van de bravoure aan het begin is aan het eind weinig meer over, maar om nou te zeggen dat dit een ideaal uitgangspunt voor theater is, nou nee. Zeker niet als je besluit je vrijwel letterlijk aan de oorspronkelijke tekst te houden. Dit kan niet goed gaan.

Na een al hilarische workshop participatie door studenten van ArtEZ Muziektheater van een krap kwartier begint de voorstelling. Ogenschijnlijk zonder decor. Voor wat volgt louter superlatieven. Het is oersimpel en razend knap. De voorstelling mengt dans, zang, toneel en decor op zo’n inventieve en verrassende wijze dat de kleuters af en toe het participatielesje vergeten – niet omdat ze niet langer mee willen doen, maar omdat ze nu echt even goed willen kijken. Volwassenen denken op dat moment: ‘Was ik nog maar vijf!’

Jong en oud komen ogen en oren tekort. Voor het hoge gras dat opeens uit het witte vlak komt, met daarachter een ingenieus gecomponeerd ‘waar is wie’. Voor het hele speelvlak dat als modder aan de laarzen blijft plakken, gevolgd door weer een nieuwe muzikale variatie op ‘Wij gaan op berenjacht, we gaan een hele grote vangen. Wat een prachtige dag, wij zijn niet bang!’ En dan komt nog de rook van de sneeuwjacht, de spannende tocht door de grot en de vlucht naar huis met vervaarlijk gegrom en een visueel even prachtig als afwijkend slot. Aan elk detail is in deze productie gedacht, elk landschap is spannend én leuk. Aan het eind zien we daadwerkelijk een beer, maar meer verklappen is zonde.

De muziek van David Dramm schiet van rock naar madrigaal, van rap naar bijna mariachi, en daarmee voorziet Dramm keer op keer het refrein van nieuwe klankkleuren. De zangers van Silbersee (voorheen VocaalLAB) blijken in de regie van Flora Verbrugge bovendien uitstekend te kunnen acteren terwijl van huis uit danser Chérif Zaouali een ware acrobaat blijkt. En hij kan zingen ook. En zo is iedereen eigenlijk te roemen.

Het eindresultaat is een voorstelling die in de eerste plaats alles in zich heeft om de doelgroep voor het theater te winnen. Dat is al voldoende. Daarnaast zullen ouders en grootouders zich geen moment vervelen. Maar tegelijkertijd is deze Wij gaan op berenjacht een voorbeeld voor regisseurs, dramaturgen, componisten en decorontwerpers.

Veel tekst is verder niet nodig: er zijn maar weinig welke-leeftijd-dan-ook-plus-voorstellingen waarbij echt alles klopt. Dit is er een van.

Boekklassiekers brutaal naar eigen hand gezet

De herhaling zorgt voor een bezwerende en bedwelmende theaterkracht en vormt de pompende motor achter deze reislust-vol-passen-op-plaats om groeiende angst te bezweren. Een vader neemt zijn vier kinderen en een woelige hond op sleeptouw om een beer te vangen; bang voor builen en blauwe plekken zijn ze niet. Totdat de beer van zich laat horen. Moedig muziektheater naar een voorleesboek over moedig zijn.

Door: Annette Embrechts

'Ojee, modder, hele dikke vieze modder. We kunnen er niet bovenover, we kunnen er niet onderdoor. We moeten er wel dwars doorheen. Slikkerdeslik." Menig ouder zal grijnzen van herkenning. Wie heeft tenslotte niet de spannende kleuterklassieker We gaan op berenjacht (1989) van Helen Oxenbury en Michael Rosen voorgelezen aan zijn of haar kroost? Dit ritmische boek vol hindernissen roept echter niet direct een theatervoorstelling in gedachten. Wat doe je bijvoorbeeld met beer, baby en hond? En met het geploeter door modder, water, grot en sneeuwstorm? En vooral: wat kun je toevoegen aan het sterke origineel?

Heus, alle hindernissen uit Wij gaan op berenjacht ploppen tevoorschijn uit het handzame reisdecor van Wij gaan op berenjacht, de jubileumvoorstelling van Flora Verbrugge bij het 25-jarige Theater Sonnevanck in samenwerking met Silbersee (voorheen VocalLab). De grashelmen zijn ondergrondse groene vloerdelen, de rivier is een blauw golvend doek, de modder is klei en klittenband en de grot groeit uit een gordijn van brandwerend folie. Meer nog dan in deze ingenieuze decorvondsten schuilt de kracht van deze kleutervoorstelling in reislustig gezongen zinnen op composities van David Dramm. De herhaling zorgt voor een bezwerende en bedwelmende theaterkracht en vormt de pompende motor achter deze reislust-vol-passen-op-plaats om groeiende angst te bezweren. Een vader neemt zijn vier kinderen en een woelige hond (een grappige rol van danser Chérif Zaouali) op sleeptouw om een beer te vangen; bang voor builen en blauwe plekken zijn ze niet. Totdat de beer van zich laat horen. Moedig muziektheater naar een voorleesboek over moedig zijn. Alleen hoor je soms net te veel aan sommige dialogen dat er muzikanten aan het woord zijn.